ยอมรับว่าช่วงที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย ชีวิตไม่ค่อยได้เชื่อมโยงกับสังคมข้างนอกเท่าไหร่ ส่วนใหญ่โฟกัสอยู่กับเรื่องตัวเอง เรื่องในจิตใจ ซึ่งมองอีกมุมก็เป็นข้อดี เพราะมันคือช่วงเวลาที่เราได้ค้นหาตัวเองและหาทิศทางของงาน

แต่พอพ้นจากรั้วมหาวิทยาลัยออกมา ประเด็นของสังคมมันปะทะเข้ามาแรงจนเหมือนโดนตบหน้า ที่ผ่านมาเราใช้เสียงไปกับเรื่องของตัวเองมากเกินไปรึเปล่า ซึ่งก็เข้าใจได้ พอยุคสมัยเปลี่ยน อายุมากขึ้น สังคมเปลี่ยน ประสบการณ์ใหม่ ๆเข้ามา ได้เข้าสู่ตลาดแรงงาน

วันนี้ สิ่งที่ให้ความสนใจและอยากสื่อสารที่สุด เลยกลายเป็นเรื่อง สิทธิเสรีภาพในการแสดงออก และ เรื่องของแรงงาน ซึ่งสอดคล้องกับการใช้ชีวิตในปัจจุบัน รู้สึกว่าความฝันเป็นเรื่องไกลตัว แต่การเอาชีวิตรอดเป็นเรื่องจริงที่อยู่ตรงหน้าเรานี่เอง